Panic! At The Disco in Trix | Aka hysterisch in het rond springen

Wat? Twee concert recensies zo kort op elkaar? Wees maar zeker! Op 25 mei stond Panic! At The Disco in de Trix en dat wilde ik voor geen goud missen.

13254128_1192734690771172_3034314875315880342_n

Je hoort ze niet vaak op de radio, maar fans van Panic! At The Disco vind je overal. Alle 18-jarigen die tegen de mainstream muziek waren en enkel “coole” muziek beluisterden, heeft wel al eens van Panic! At The Disco gehoord. Door hun nieuwe “pop-y sound” is hun fanbase enorm gegroeid en was het concert in de Trix in een mum van tijd uitverkocht.

Leadzanger Brendon Urie was altijd een bescheiden mannetje. Maar vanaf het album Too Weird To Live, Too Rare To Die! bloeide de zanger open en begon hij salto’s op het podium te doen en zijn longen uit te schreeuwen. Al bij zijn intrede op het podium spatte de energie ervan af en dat werd meteen doorgegeven aan het publiek. Honderden meisjes gilden en dansten hevig in het rond, waarvan ik toch een paar blauwe plekken van heb gekregen (worth it).

fit_642x999_66662729

Bron: Alex Vanhee

Doordat alle vroegere leden uit de groep zijn gestapt, is alle aandacht gericht op Urie (en vorig groepslid Dallon Weekes die enkel nog mee tourt, maar officieel niet meer in de band zit). Hij heeft de andere leden  niet eens nodig om heel de boel op stelten te zetten. Te vergelijken met Twenty One Pilots (maar ook eigenlijk helemaal niet) heeft Panic! At The Disco geen vast genre. Soms hoor je rustige ballades, soms leuke pop liedjes en dan opeens hardcore geschreeuw (hoewel dat een extraatje was en niet echt hun stijl van muziek).

Urie heeft de stem van een engel, dat was wel duidelijk na dat concert…  

Het was hilarisch om te horen hoe de fans de ongelooflijk hoge noten in Halleluja of Golden Days probeerden te zingen. De zanger zong vaak nog hoger dan het originele liedje, wat soms wat misliep, maar niet stoorde. Hij bleef gewoon geweldig. De leadzanger is ook een echte allesman. Meestal speelde hij mee op zijn gitaar, Maar bij Let’s Kill Tonight kroop hij zelf achter het drumstel, terwijl hij Nine In The Afternoon vanachter zijn vleugelpiano speelde.

13268382_1192539310790710_3337272715578878464_o

Bron: Greet Druyts

Het hoogtepunt van de avond was zeker hun versie van Bohemian Rhapsody. Ik had hun versie eerder al op hun Youtubekanaal gezien, en was compleet verbijsterd over hoe geweldig ze deze tijdloze klassieker gebracht hebben. De band had op voorhand gezegd dat ze de deze fantastische Queen-cover nooit meer live gingen brengen. Ik kon dan ook niet gelukkiger zijn toen het in Antwerpen toch zover was! Urie’s stem past perfect bij het lied, en de harmonieën die Kenneth Harris en Dallon Weekes erbij leverden hadden een overweldigend effect.

13263920_1192734514104523_8362995583065987691_n

Op 13 november zal Panic! At The Disco spelen voor een (nu al) uitverkochte AB.

Recensie: ★★★★1/2

Setlist:

  1. Don’t Threaten Me with a Good Time
  2. Time to Dance
  3. Vegas Lights
  4. The Ballad of Mona Lisa
  5. Hallelujah
  6. Let’s Kill Tonight
  7. LA Devotee
  8. Girls/Girls/Boys
  9. Golden Days
  10. Ready to Go (Get Me Out of My Mind)
  11. Nicotine
  12. Crazy=Genius
  13. Miss Jackson
  14. Nine in the Afternoon
  15. Bohemian Rhapsody
  16. Victorious
  17. I Write Sins Not Tragedies
  18. This is Gospel
  19. Positive Hardcore
  20. Emperor’s New Clothes
Bron coverfoto: Sempiternal Photography

260085418290517060316

5 Seconds Of Summer in Sportpaleis | Onverwacht geweldig (fotoreportage)

Ik werd de ochtend van 20 mei met het slechtste gevoel wakker. Ik was duidelijk ziek aan het worden, maar het concert was die avond. Ik besloot toch te gaan, anders had mijn zus geen volwassen begeleider. Toch gaan was echt de juiste beslissing.

Don Broco

Ik had al vaak van Don Broco gehoord voor het concert, maar heb nooit echt geluisterd naar hun muziek. Eerst waren ze nog support-act voor de zware rockgroep Bring Me The Horizon en You Me At Six. Je zou denken dat hun post-hardcore muziek wat te hard was als voorprogramma voor een poprock groep. Dat werd meteen verkeerd bewezen. Zanger Rob Damiani stond gezellig wat in het rond te dansen met een enorme lach op zijn gezicht. Door enkel al naar hem te kijken, had ik al zin om in het rond te springen. En de hele zaal van 13.000 man dacht hetzelfde.

DSCN4361

Zelfs tijdens de hoge noten bleef de zanger lachen

Fangirls everywhere

Ik zag de groep al vorig jaar in Paleis 12 waar 5sos voor een volle zaal mocht optreden. Die ervaring was al enorm luid en hevig door al de schreeuwende meisjes die gek werden wanneer de jonge gastjes opkwamen. Nu dan nog eens met 4.000 man meer… dat was iets anders. Iedereen sprong op een neer en gilde tussen de stiltes door. Ik bleef rustig op mijn stoeltje zitten en probeerde mijn camera stil te houden.

De fangirls hebben iets aanstekend, want rond het midden van het concert kon ik mezelf niet helpen en begon ik zelf mee te dansen en schreeuwen.

DSCN4491

De fans werden GEK bij elke interactie tussen de bandleden

Een intro voor alternatieve muziek

Het is duidelijk dat de leden van 5 Seconds of Summer dromen van een pop rock carriere zoals All Time Low en Green Day, maar door een paar jaar geleden het voorprogramma te zijn van One Direction, hebben ze vooral schreeuwende fangirls gekregen. Niet dat ze hierover klagen. Zo bleef zanger en gitarist Michael Clifford 2 minuten lang gewoon op het podium staan en liet de fans wat uitgillen.

DSCN4478

Michael Clifford kijkt tevreden naar zijn honderden gillende fans

Ik vind wel dat deels door hen, de alternatieve muziek wat bereikbaarder wordt voor iedereen. Fans van One Direction ontdekten hun muziek en vonden zo bijvoorbeeld All TimeLow. Hun muzikale horizon wordt zo verruimd, wat ik wel interessant vind. Zelf heb ik ook nooit echt een muziekgenre gehad. Als ik mijn iPod op shuffle zette, kon ik eerst luisteren naar schattige ukulele muziek om dan luidkeels mee te schreeuwen met Bring Me The Horizon.

Ok, but where’s the confetti

Hoewel het concert geweldig was, miste ik een hoogtepunt. Een moment waar dat je door hebt dat het echt bijna gedaan is maar ze nog met een BANG weggaan. Vorig jaar werd een vuur naar boven gespoten, maar dat hebben ze moeten stilleggen na een pijnlijk ongeval waarbij Michael Clifford’s gezicht in de vlammen terecht kwam. Ik had ergens wel confetti verwacht. Maar misschien is dat enkel omdat ik graag een mooie foto met confetti wilde hebben.

DSCN4403

“Heeey everybody!”

Al bij al ben ik echt blij dat ik niet thuis ben gebleven en toch naar het concert ben gegaan. De groep is misschien niet mijn lievelingsband, maar ze hebben toch gezorgd voor een heel toffe avond.

This slideshow requires JavaScript.

260085418290517060316

Troye Sivan in Trix | Dromerig en inspirerend

Je moet al moeite hebben gedaan om Troye Sivan’s nummer ‘YOUTH’ nog niet gehoord te hebben. Hij is amper 20 en staat al in hitlijsten over de hele wereld. Iedereen kan meteen zien dat Troye een geboren ster is. De zanger maakte maandag zijn Belgisch debuut voor zijn tour van zijn album ‘Blue Neighbourhood’ en ik was erbij!

Astrid S

Het voorprogramma was beter dan gedacht. Astrid S, praktisch een Noorse “Emma Bale” van amper 19 jaar, stond samen met haar twee andere bandleden voor een zaal die niet kon wachten tot het hoofdprogramma begon. Een grote taak om dan het publiek mee te krijgen. Met hetzelfde dreampop genre als Troye wist ze dat perfect te doen en vergaten we even dat de volgende act nog moest komen. Ik denk dat ik wel voor iedereen in het publiek spreek dat we snel meer van haar zullen horen.

Dromerige sfeer

Het podium was geweldig, met neon verlichting in de vorm van huisjes die constant van kleur veranderden, en soms vulde met mist om wat meer mysterie aan de liedjes toe te voegen.

Troye maakte zijn entree met fel licht achter hem, waardoor enkel zijn silhouette te zien was. Zijn eerste liedje “BITE” zette de perfecte sfeer voor de avond van start. Hij speelde elk nummer van zijn album “Blue Neighbourhood”, behalve “BLUE”, en een paar tracks van zijn eerste EP “TRXYE”.

image1

De verschillende kleuren en mist gingen hand in hand met de dromerige sfeer van het album

Inspirerende verhalen

Hoewel Troye nieuw is in het hele tour-gebeuren, voelde zijn optreden zeer oprecht. Dit komt waarschijnlijk door zijn  werk op Youtube waar hij regelmatig vlogs en muziek post en meer dan 4 miljoen subscribers heeft. Hiermee heeft hij een hele fanbase opgebouwd die hem ongelooflijk steunt.

Gedurende het concert nam de zanger korte pauzes van het gezang om het publiek aan te spreken. Hij kondigde zijn liedje “HEAVEN” aan door een klein verhaaltje over hoe hij heeft geaccepteerd dat hij homoseksueel was. “Ik vroeg me af of ik ooit liefde zou vinden, een familie zou kunnen hebben of shows zou kunnen spelen.” Ik had nog nooit ECHT geluisterd naar de lyrics van dat lied, maar na zijn uitleg viel alles op zijn plaats (Without losing a piece of me, how do I get to heaven? Without changing a part of me, how do I get to heaven?).

TROYE

Troye’s concert overtrof mijn verwachtingen met een miljoen. Ik voel me zo gelukkig om hem te hebben zien groeien van een kleine youtuber naar waar hij nu is. You’re a freaking star, Troye!

Recensie: ★★★★1/2

Setlist
1) BITE
2) for him.
3) FOOLS
4) HEAVEN
5) SUBURBIA
6) COOL
7) TOO GOOD
8) WILD
9) Love Is A Losing Game (Amy Winehouse cover)
10) Happy Little Pill (acoustisch)
11) EASE
12) DKLA
13) TALK ME DOWN

Encore:
14) LOST BOY
15) YOUTH

Troye Sivan zet momenteel zijn tour verder in Spanje.

Bron coverfoto: JUST JARED

260085418290517060316

Cornerstone – Arctic Monkeys | Fem’s Faves #2

Kleine throwback naar één van de beste liedjes van één van de beste bands met één van de beste music videos OOIT.

Naast de prachtige melodie, poëtische songteksten en de leadzanger zijn zwoele stem, is de music video het allerbeste aan dit lied. Simpeler kan niet. Leadzanger Alex Turner, in zijn iconische rode trui en bewapend met enkel een recorder, staat voor een witte muur en playbackt zijn lied. That’s it. Zo hilarisch slecht dat het goed wordt. De videoclip geeft je het gevoel alsof je Turner’s persoonlijke videos stiekem aan het bekijken bent. Alsof je deze clip nooit had mogen zien.

‘Cornerstone’ is de tweede single van het album ‘Humbug’. Ik zou het lied beschrijven als een lied dat je in de achtergrond zou horen in een old school indie film. Het is mij opgevallen dat ik hier voornamelijk een grote fan van ben. Vampire Weekend kan je ook tot deze klasse rekenen.

Ik geef niet graag de betekenis van liedjes of schilderijen. Je moet er zelf achter komen. Het is dan ook voor iedereen anders. Ik geef jullie allemaal de raad om eens ECHT naar liedjes te luisteren. Niet enkel naar de melodie, maar ook naar de tekst en betekenis. Er zal een hele nieuwe wereld voor je open gaan.

Deze track is simpelweg tijdloos en ik zal hem nooit beu worden.

“Tell me where’s your hiding place
I’m worried I’ll forget your face
And I’ve asked everyone
I’m beginning to think I imagined you all along”

‘Humbug’ kwam uit in 2009, maar is nog steeds verkrijgbaar op iTunes.

260085418290517060316

Joseph Ruddleston| Wie?!

Het is weer tijd voor een nieuwe ‘Wie?!’. Hier zet ik ondergewaardeerde artiesten wat meer in de kijker!

Next stop? Joseph Ruddleston! Een Britse indie folk zanger en muzikant.

rsz_img_4310

Joseph Ruddleston, ook gekend als Joe Rud

Ik leerde Joe Rud kennen op ‘HitRECord‘, een online productie bedrijf van acteur Joseph Gordon Levitt. Iedereen kan zich daar creatief uitlaten en hun werk publiceren. Rud postte zijn liedje ‘Curious’ en vanaf dan was ik geobsedeerd door zijn muziek. Zijn muziek is meerdere keren gebruikt in ‘HitRECord on TV’. Onder meer ‘Adieu!’ en ‘Curious’ kregen een muziekvideo, gemaakt door verschillende leden van het bedrijf.

Rud beschrijft zijn muziek als het geloof dat eerlijkheid en kwetsbaarheid nodig zijn om een verband te krijgen met mensen. Volgens hem moet muziek de waarheid vertellen en altijd iets betekenen voor iemand. Hij schrijft vooral Engelse liedjes, maar heeft ook een paar Franse liedjes (bv: Adieu!). Die gaan vooral over verdriet, liefde en zijn visie op de wereld. De melodie en teksten van zijn muziek voelen voor mij aan als een soort vertroosting voor wanneer je een rotdag hebt gehad.

Na zijn werk voor enkele maanden bewonderd te hebben kreeg ik de kans om met hem te praten over zijn muziek voor een Frans project. Joe was ontzettend vriendelijk en zijn genialiteit was  direct te merken in de manier waarop hij dingen uitlegde. Zo zei hij dat hij ‘Adieu!’ schreef met de gedachten dat hij in een graf aan het zakken was .

Zijn nieuwe album, ‘Midas Rise’, is verkrijgbaar in iTunes en Bandcamp.

Luister eens naar zijn twee bekendste liedjes en let me know what you think!

260085418290517060316

Muse in Paleis 12: een muzikale ruimtereis

Mijn gsm trilde en daar stond het: “We hebben tickets voor Muse!” Jarenlang heb ik geprobeerd tickets te krijgen voor een van hun concerten, en nu is het gebeurd. Gisterenavond stond Muse in Paleis 12 in Brussel en ik was erbij (samen met 15.999 anderen)!

IMG_3849

Beelden werden op meerdere doeken geprojecteerd waardoor ze een 3D effect kregen

Het dynamische rocktrio speelde grote hits zoals Starlight, Uprising en Knights of Cydonia. Frontman Matt Bellamy blies het publiek omver met zijn oneindige stembereik en snerpende gitaarsolo’s, bassist Chris Wolstenholme zweepte het publiek met zijn unieke basgeluid, en drummer Dominic Howard liet monden openvallen met zijn snelle drumslagen die we in ons hart konden voelen.

Verwondering en griezeligheid

De uitwerking van de show was fantastisch. Voor de band nog maar opkwam, vlogen de drones al in het rond en schenen lichtbundels naar het publiek. Toen het nummer “The Handler” ingezet werd, zakten doeken naar beneden en onthulden een gigantische robot, die met zijn grote vingers de muzikanten bespeelde zoals een poppentheater uit de toekomst. Tijdens het concert beleefde ik verwondering en griezeligheid, wat matchte met de betekenis van het album en het gevoel dat de teksten moeten opwekken.

Het hele Drones album gaat over de gevaren van technologie en hoe het onze menselijkheid kan overnemen. Empathie wordt vervangen door apathie. Muse toont dat we op onze hoede moeten zijn voor kunstmatige intelligentie, en er niet van mogen uit gaan dat het onschuldig is.

Over the top?

Het publiek kwam ogen tekort. Zo heb ik niet alles kunnen waarnemen, waardoor ik kost wat kost de show nog eens wil zien. Jammer genoeg zijn de overige drie voorstellingen in België volledig uitverkocht.

IMG_3894

Velen zeggen dat de show wat over the top was. Dat was ook zo. Muse IS over the top en ze komen er perfect mee weg. Muse nam het publiek mee op een muzikale ruimtereis met drones, lasers, 3D projecties en confetti. Wat wil je nog meer in een concert?

Setlist

  1. Dance of the Knights
  2. Drones
  3. Psycho
  4. Dead Inside
  5. Interlude
  6. Hysteria
  7. Plug In Baby
  8. The 2nd Law: Isolated System
  9. The Handler
  10. Resistance
  11. Supermassive Black Hole
  12. Prelude
  13. Starlight
  14. United States of Eurasia
  15. Munich Jam
  16. Madness
  17. Undisclosed Desires
  18. [JFK]
  19. Revolt
  20. Time Is Running Out
  21. Uprising
  22. The Globalist
  23. Drones
  24. Mercy
  25. Knights of Cydonia

Recensie: ★★★★★

De roze comeback van ‘The 1975’

Na meer dan een jaar stilte is de Britse alternatieve-pop rockband back from the dead! Met een reeks mysterieuze tweets en onduidelijke teksten kondigden ze hun nieuwe album aan: “I like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it“. Een hele mond vol, maar wel ongelooflijk poëtisch.

you sneeky bastard

Begin 2014 maakte leadzanger, Matty Healy al een verwijzing naar hun toen opkomende album

Voor 2015 was alles zwart/wit. De cover van hun album, de muziekvideos, de merch, enz. Alles! Bij de muziekvideos van Girls en Robbers maakten ze al de switch naar kleurvideos, maar vanaf 2015 was alles opeens licht roze. De groep postte fotos van roze (en blauwe) dingen als aankondiging van hun nieuw en kleurrijk album. Ze namen dezelfde albumcover van hun vorige self-titled album over, maar maakte hem… roze. Ze brachten drie funky singles uit ‘Love Me’, ‘UGH!’ en ‘The Sound’. Het album stond uiteindelijk in de rekken op 26 februari 2016. De fans werden gek!

Hoewel the sound van hun muziek is veranderd, blijven hun teksten nog altijd vol met betekenis over religie, mentale gezondheid en de maatschappij van tegenwoordig. In ‘Nana’ zingt Matty over zijn gestorven grootmoeder. Hij stelt religie in twijfel, maar probeert zichzelf wat troost te geven met deze woorden: “I know that God doesn’t exist, and all the palaver surrounding it. But I like to think that you can hear me sometimes.” In hetzelfde liedje zingt hij ook dit: I’m bereft, you see/I think you can tell/I haven’t been doing too well.” Een verwijzing naar mentale gezondheid.

We could really go in on how much of an experience making this album has been, psychologically and mentally, because it means so much to us. [We took] four months to just record it and the rest of the year was spent writing it. […] We haven’t really lived or thought about anything else, and it’s just like we’re coming up for air, and because we’ve put so much into it, it’s immediately validated. – Matty Healy

Fans die nu schrik hebben dat ze zo hard zijn veranderd, zijn dus fout. Ze zijn nog steeds dezelfde ‘The 1975’ met hun triestige, rare, maar ook prachtige songteksten. Gewoon wat kleurrijker. 1975the-1975-header

Op 30 maart komt de groep naar Vorst Nationaal in Brussel. Tickets zijn nog steeds verkrijgbaar.

“I like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it” is verkrijgbaar op iTunes en hun merch shop.

TRACKLIST

1) The 1975

2) Love Me

3) Ugh!

4) A Change of Heart

5) She’s American

6) If I Believe You

7) Please Be Naked

8) Lostmyhead

9) The Ballad of Me and My Brain

10) Somebody Else

11) Loving Someone

12) I like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it

13) The Sound

14) This Must Be My Dream

15) Paris

16) Nana

17) She Lays Down

Recensie: ★★★★ 1/2

260085418290517060316

Op date met Twenty One Pilots – Een visueel en auditief spektakel

Deze Valentijnsdag bracht het up-and-coming duo, Twenty One Pilots, een bezoek aan België. Dit is mijn lievelingsgroep en naar hun concert gaan was een droom die uitkwam.

Het voorprogramma van de band was Woodie Smalls, een Belgische hip-pop artiest. Ik was geen enorme fan van Woodie Smalls, vooral omdat zijn muziekgenre me niet echt beviel. Ik vond het wel knap hoe hij het hele publiek opzweepte en aan het dansen kreeg.

Toen was het tijd voor Twenty One Pilots! De zaal werd pikdonker, Tyler Joseph’s lichtgevende microfoon zakte van het plafond naar beneden en twee schaduwen wandelden over het podium. Een groot rood licht scheen op de schaduwen en onthulde het duo. The crowd went wild!

Een echte circus act

Wat echt speciaal is aan Twenty One Pilots is dat ze bij hun concerten niet gewoon hun muziek spelen, maar er een echte show van maken. Ze springen in het rond, klimmen naar boven en doen salto’s. Wanneer de zanger, Tyler Joseph, deze gevaarlijke dingen deed, was ik toch doodsbang dat hij ging vallen. Maar ik ben vrij zeker dat hij net zoals een kat altijd op zijn voetjes landt, want vallen heeft hij nog nooit (onvrijwillig) gedaan.

This slideshow requires JavaScript.

Interactie met het publiek

Het laatste wat Tyler zei was: “We are Twenty One Pilots, and so are you”. De groep probeert zo veel mogelijk het publiek een deel te maken van het concert en de groep zelf. Bij bepaalde liedjes werd het publiek verlicht in plaats van het podium zodat zij ook eens naar ons konden kijken. Ook sprong Tyler meerdere keren in het publiek. De drummer, Josh Dun, speelde op een gegeven moment op een drumstel vastgebonden aan een platform dat omhoog werd gehouden door de fans.

Mijn favoriete moment van het concert was het allerlaatste liedje dat ze speelden, genaamd ‘Trees’. Hierbij eindigden ze met een geweldige drum solo dat het duo bovenop het publiek speelde.

FullSizeRender (9)FullSizeRender (8)

Met enkel twee man zetten ze de Ancienne Belgique volledig op zijn kop. Het is niet te ontkennen, Joseph en Dun zijn geboren om te performen. Het gevoel dat je krijgt wanneer je de muziek die je geholpen heeft door enorm moeilijke tijden, wanneer je de lyrics die je hebben doen beseffen dat je niet alleen bent met bepaalde gedachten en wanneer je de stem die je hoop gaf, live hoort valt niet te beschrijven. Dit concert was een van de mooiste momenten van mijn leven en zeker eentje die ik nooit zal vergeten.

Setlist

  1. HeavyDirtySoul
  2. Stressed Out
  3. Guns for Hands
  4. Migraine
  5. Polarize
  6. House of Gold (Intro)
  7. We Don’t Believe What’s On TV
  8. The Judge
  9. Lane Boy

Medley:

  1. The Pantaloon (Vers 1 en Chorus)
  2. Semi-Automatic (Chorus)
  3. Forest (Chorus)
  4. Screen (Chorus)
  5. Ode to Sleep (Chorus)
  6. Addict with a Pen (Vers 1 en Rap)
  7. Screen (Bridge)
  8. Doubt
  9. Message Man
  10. Ride
  11. The Run and Go
  12. Holding on to You
  13. Tear in My Heart
  14. Car Radio

Encore:

  1. Goner
  2. Trees

Rating: ★★★★★★★★★★★★, enz.

260085418290517060316